by Joel Coen – Ethan Coen, 1998, 1h57min

Bu bir karakterler hikayesi. Tam olarak nasıl açıklarım bilmiyorum fakat şu an aklımdan geçen tek düşünce bu. Bunu Monthy Phyton’da da düşünmüştüm ve oradaki halini karakterler olarak doğru, genel olarak yanlış bulmuştum. Ama burada her şey bir karakterler hikayesi çıkartmaya çok uygun.
Karakter karakter derken ne anlatmak istediğimi şöyle anlatayım. Bazı hikayeler başlamak ve bitmek için vardır. Anlatacakları enteresan bir şey ve bunları anlatacak araçları vardır. Bunlarda karakterlerdir. Ama hikaye bir son bulmak amacında değil ve daha çok anlatanları anlatmak çabasındaysa ya da ön planda olanlar anlatanlar ise bu bir karakter hikayesidir. En azından benim gözümde. Ve burada da tam olarak elle tutulur bir hikayeden bahsedemeyiz. Çünkü burada aslında anlatılacak bir şey yok. Daha doğrusu anlatmaya değecek kadar derin bir şey yok. Hikayenin orada olmasının tek sebebi karakterlerin bir dünyaya ihtiyaç duyması yani rollerin değişip hikayenin araçlaşması.

Öncelikle şöyle bir adamı izlediğimizi unutmayalım. Kendisi hayattaki hiçbir şeye önem vermeyen aylağın teki ve sikik bir halı için girmediği dert kalmıyor. Sikindirik bir halı ve tüm hikaye burada başlıyor. Belki bu o kadar da enteresan gelmemiş olabilir ama filmin sonlarına doğru hakkında bir gram bilmediğimiz bir adamın ölümüne üzülmemizi, bi adamın öfkesini anlamamızı, bir adamın absürtlüğünü içselleştirmeyi başarıyorsa bu film başarılıdır. Ve aynı zamanda hikaye de başarılı bir karakter dünyasıdır. Çünkü izleyici yani ben sahnenin varlığından artık kopmuşuzdur. Tek gördüğümüz şey oradaki insanların gerçek olduğudur bir yerden sonra.
Film bu gerçek olma illüzyonunu da yine karakterler üzerinden yapıyor. Bir salaklıklar ve absürtlükler silsilesine o kadar normal karşılık veriyorlar ki sanki bu hayatlarındaki rutin bir şeymiş hissini öyle veriyorlar ki onlara inanmaktan başka çare bırakmıyorlar. Dude’ün etrafında bir dünya oluşuyor ve herkes bu dünyanın kurallarından memnun. Dude bu dünyanın tanrısı. Onunla arkadaş olan bir şekilde onunla yolu kesişen bir karakter artık onun bu absürtlüklerle dolu dünyasından çıkamıyor. Sanki etrafında herkes o olmadan var olamayacaklarını biliyormuş gibi.
74
16.01.2019
Yorum bırakın