Kendini cezalandıran bir adam için başkalarından ceza almanın değeri nedir ki? Hayatımda kendimi hiçbir an bir sınavın içinde gibi hissetmedim ama Kıbrıs hem bir ceza hem bir sınav. Öyle uzun bir sınav ki eve gelip kendimi yere attığımda bile devam edecek. Ve öyle bir ceza ki mezara kadar benle gelecek. Askerlik bir intihar şekliymiş, insanı parça parça öldüren. Yapacak tek şey hangi parçalar gidiyor hangi parçalar kalıyor izlemek. İzledikçe insan anlıyor ne parçaları gerçek ne kendi.

Bir ranzanın altında saatlerdir tavana bakıyorum. Sanki tavanda bir şey görecek gibi oluyorum ama yok göremiyorum. Ama bakmaya devam ediyorum. Aynı hayata baktığım gibi bakıyorum tavana. Sanki bir şeyler olacakmış gibi geliyor sonra olmuyor. Ben sanki bir şeyler yapacakmışım gibi geliyor ama yok yapmıyorum. Bu tavanla aynı hayatı yaşıyorum. O en azından tavan olarak işini yapıyor peki ben ne yapıyorum.