Ne kadar erkeksin? Açıkçası ben az biraz erkeğim. Naiflik, empati, rahata düşkünlük gibi hiç erkek kokmayan özelliklere sahibim. Hırtlık, öküzlük, odunluk gibi erkek özelliklere de sahibim.

Ben iyi askerlik yapacak kadar erkek değilim. Ama askerliği hiç yapamayacak kadar az erkek de değilim. Bu ortada kalmışlık her zamanki gibi kararsızlığa itiyor. Oturup burada olmaya ağlamalı mı, kabullenip sessiz sessiz kadere boyun mu eğmeli yoksa kökten benimseyip en erkek halini mi takınmalı insan? Tahminim bu işi sessiz sessiz yapacağımdan yana fakat bu orta bir cevap çünkü hala bir tarafım kaç kurtul diyor, diğer tarafım ise daha fazla ter ve daha fazla kan istiyor. İkisini de dinlememek gerek sanırım.

Onlar kafamın içinde konuştukça aklıma babam geliyor. Daha önce hayatımda hiç hissetmediğim bir babam ne der sorusu var içimde. Hayatının önemli bir kısmında babasından pek bir şey duymamış,diğer kısmında da duyduklarını değerli bulmamış bir evlat için babasının ne diyeceğini merak etmek absürt kaçıyor. Sanırım bunun sebebi askerliğin babamla altında birleşebildiğimiz ikinci çatı olması. 27 yılda babamla altında buluşabildiğimiz tek çatı futbol oldu şu ana kadar. Burada telefonla konuştukça babamın da askerlik yapmış olması ve !beni anlaması!… evet beni anlaması beni çooooook şaşırtıyor. Halbuki askerden önce babamla askerlik adına bir sohbet etmişliğimiz bile yok. Hatta onun gitme dediği yerde ben daha çok gitmek istemiştim çünkü bunca yıldır bana uzak kalmış bir adamın sözünü dinleyecek kadar küçülmüş hissetmiyordum kendimi.

Baba sözü dinlemek asla bir küçüklük değil fakat babamla aramızda en az 20 yıllık bir kayıp var ve bu kayıp ikimizi de küçültüyor. Ama tam şu an babam askerliği nasıl yapmama dair bir şey dese hemen arkasına takılırım. Bir yanım ağlaya ağlaya bırakmak istiyor ama bu ilk defa hissettiğim babam ne der duygusu bunu düşünmeme dahi sinirleniyor. Babam hayatım için hep önemli bir aktör olmuştur ama hiç bu kadar değerli olduğu bir an yoktur sanırım.