Sanki sürekli yaşayacakmış gibi plan yapmak utandırıcı gelir bana. Aklında sürekli kendi intiharı olan bi adama hayatıyla ne yapacağını sormak ve daha kötüsü, o adamın hayatıyla ne yapacağını düşünmesi kadar utandırıcı bir şey yok. Planlanan o günler nasıl gelecek de bunları yapacağım ve hatta o günler de geçtiğinde planlayacak başka şeyleri nasıl bulacağım diye düşünmek kadar rahatsız edici birşey yok.

Bugün ekstra bir mutsuzum. Gece nöbete kalktığımda bir an ne ve nerede olduğumu unuttum. Sanki kendi odamla salonun karışımı bir yerde uyandım sandım. Bir anlığına normal bir insan gibi hissedip sorguladım. Sonra gerçek çöktü ve beni o eski çarpıntılar almaya başladı. Bir süredir çarpıntılar geri geliyor, özellikle sabahları. O yüzden daha da fazla sonlansın istiyorum her şey. He bir de haber izlerken ağlıyordum bugün neredeyse. Habere değil de normal hayatta olamamaya ağlıyordum, neredeyse.