Boğulmuşluk hissini sevmiyorum. Şimdiye kadar iki kişi olabildim burada. Biri; bir rahip, bir mahkum, bir kabullenmiş diğeri; bir araç, bir norm, bir sevilen ama öfkeli ama saldırgan ama arayan. Bu iki kişi de boğulmayı sevmiyorum çünkü ikisi de etkisiz, ikisi de kötü, ikisi de ben değil. Bu durum beni boğuyor. Nasıl boğmasın ki. Gece 2-4 nöbetinden önce uyuduğum 3 saatle buradayım. Geri yatsam yattığıma değmez.

Bişeyler yapsam herkes uyanır. Bir kaç saat sonra mesai başlayacak ama şimdi bu saatte, defter kalem ve ben harici yapacak bir şey yok elimde. Sakal kesmeye erken. Yatak yapmaya erken. Dışarda olmaya erken. Bir araç olmaya erken. O yüzden şu an bir insan oluyorum ve insan olmak beni boğuyor. Ne zaman yazı yazsam, ne zaman kitap okusam mutsuz bir araç oluyorum. İnsan olduğumu hatırlıyorum ve boğuluyorum. Şimdi burada, bu gecenin sabaha gittiği vakitte insan olmak zorundayım. Uykum geliyor ama burada ne uykuya zaman var ne insan olmaya.