by Koji Morimoto – Tensai Okamuna – Katsuhiro Otomo, 1995, 1h53min

Animenin krallarından kısa sinemalar.

Baştan sona doğru ağırlık düşüren ama üçü de oldukça başarılı kısalar filmi. Hatta pek kısa da sayılmazlar. İlki neredeyse bir film boyutunda ve derinlik açısından da çoğu filmden daha başarılı. İkincisi yine ona yakın uzunlukta ama daha komikli ve yüzeysel, daha bir shounen başlangıcı havasında. Üçüncüsü daha estetik kaygılarla, görselliğin sunduğu araçlarla küçük küçük hisler veren nazimsi bir toplum göstergesi.

Beni en çok etkileyen ilki oldu. Daha ilk dakikasında müziğiyle beni öyle bir vurdu ki filme çekilmek hiç zor olmadı benim açımdan. Ayrıca uzayda geçen paranormal hikayelerin hayranıyım ben. Hatta Love death robots’un bir bölümüne de oldukça benziyor, tabi bu daha eski ve kesinlikle daha iyi. 

Love death robots demişken sanki onun da olması gereken hali buymuş. Kısaları filmleştirmek, dizileştirmeye nazaran daha iyi bir form sunmuş ve kısalara hem daha fazla zaman hemde daha fazla önem vermiş. Gerçekten özel şeyler izlediğini film halindeyken daha iyi anlıyorsun. Dizide farklı bölümlerde olmanın verdiği bok püsür de içinde durabilir hissi burada hiç yok. Uzunluk hikayelere daha da yakınlaştırırken, kısa bölümler seni itiyor izlediğin şeyden.

Bu kadar işte. He bir de Stink Bomb daha gore bir sunuşla verilse inanılmaz vurucu olabilirmiş.