by Wim Wenders, 2023, 2h04min

Both hell and heaven.

Hayat böyle küçük şeylerden, küçük yaşamlardan ibaret bir şey. Onu büyütmek aslında onu kaçırmak, küçültmek ise onu var etmek demek. Farklı farklı gölgelerin dönem dönem birbirlerine dokunması bazen de hiç birbirine ulaşamaması.

Ama küçük hayatların sorunları yok değil. Mesela yalnızlık… Yalnızlık bir sakinlik, mutluluk ve huzur getirebilir ama belki tahammülsüzlük, belki özlem, belki saklanmak da getirebilir. O da güzel. Ona da kabul. Güzel hep bir yöne doğru mu olmak zorunda. Kötü gözüken bir şey de aslında çok güzel ve estetik olamamaz mı.

Bir kitap okursun. Bir müzik dinlersin. Bir çiçeği sularsın. Bir ağaca arkadaşlık edersin. Bir iş arkadaşı, bir kitap satıcısı, bir evsiz, bir akraba görürsün. Hem üzülürsün hem sevinirsin ama hep güzel bir şeye bakar olursun. Belki bir garsona aşık olmuşsundur bilmeden. Belki kardeşini çok özlemişsindir fark etmeden. Unuttukça yaşlandığın gelmiştir aklına, biraz üzmüştür seni ama yaşlandığın her gün için daha da minnettar. Her şey de minnet duyacak bir şey görmek belki de insanın yapabileceği en güçlü şey. Belki biraz zor, belki başlarda cehennem gibi hissettirir ama o hali bile güzle o hali bile yaşamaya değer.

Film çok güzel daha anlamadıysan eğer. Bununla ilgili bir şüphem yok. Olduğu haliyle, hissettirdikleriyle, fark ettikleri ile özel bir film. Zaten başından kalktıktan sonra hayata farklı baktıran her film özeldir. Benim tek eksik gördüğüm, daha doğrusunu olmasını istediğim bu mükemmel günlerde yaşanan bazı hikayelerin sonlarını da görmek. Ne bileyim bazı şeylerin biraz daha ilerlediğini görsek daha iyi hissederdim sanki. Böyle bitince bu küçük ve mükemmel hayatın artık istese de büyüyemeyeceğini ve bunun bir noktada cehennemleşebileceğini hissediyorum. Ama bir yandan da bunda bile haklılık ve mükemmel bir güzellik yok mu?