Çok erken yoruldum. Yalan yok zaten yorgundum fakat bu şeyden inanılmaz yoruldum. Her yaptığım ve yapmadığım şeyin içi bomboş. En ufak bir mana, yalandan bir anlam bile yok. Bir şeyler oluyor, bir şeyler deniyor, bir şeyler yapıyorum ama eti yok tadı yok tuzu yok. Hiçbir şey yapmadığım anlar için bile yalan gerçek anlamlar bulabilen ben bu yer için en ufak bir anlam kırıntısı dahi oluşturamıyorum. Şu an için, bu yer için, bu ben için bir anlam yok.

Hep askerlikte mantık arama derler ve çok da haklıdır bu ama askerlikte anlam arama diyeni hiç duymadım. Adam olmak, vatan sevgisi, iş güç kolaylığı, evlilik, zart veya zurt için askerliğin bir anlamı vardı hep ama şu an yok. Benim için yok. Başlarda bir ceza diye bakıyordum ama o bile elimden alındı artık. Her kararın ve eylemin başkalarında olduğu bir yerde insan kendine hak gördüğü cezayı bile yaşayamıyor tam anlamıyla. Gün cezaları, nöbetler, boktan insanlar, boktan durumlar, kötü müzikler, berbat uykular ve daha nicesiyle burası bir mental hapishane (eee ceza işte salak). Isparta’da hiçbir şey olmasa bile bir ağaç, iki sincap, kuşlar falan derken doğa vardı. Buranın doğası da bu mental hapishanenin örtüsü ve parçası.

Atamın büstüne bakıyorum ve böyle uzun uzun nereye baktığını merak ediyorum. Acaba diyorum bugünden geleceği görebiliyor mu? Çok ileri bir gelecek de değil. Mesela aralığı görüyor mu, ocağı, şubatı. Benim buralarda olmayacağım bir zamanı görebiliyor mu mesela? Ben hayal dahi edemiyorum ne burada olmadığım ne de burada olduğum bir zamanı. Ben şu an burada değilim. Nerede olduğumu ben de bilmiyorum. Ne geçmişteyim ne gelecekte, ne Kıbrıs’tayım ne Türkiye’de, ne ailemle ne arkadaşlarla ama yalnız da değilim. Rezil ve bilmezim her şeyden çok anlamazım. İnsan ne zaman özgür olacak?