Bu böyle olmayacak. Ne kadar istesem de yazmak istediğim gibi yazamayacağım. Çünkü o ilham mıdır, yoğunluk mudur, duygu mudur ne ise olmayacak içimde. Yazarlık zorlamaya gelmez bence ama şu an zorla yazıyorum bu satırları. Doldurulması gereken bir kutucuk gibicesine. Sürekli kendimi yazmaktan sıkıldım ama kendimden başka şeyleri yazmayı da beceremiyorum. Özelleşememiş biri olmaktan sıkıldım ama genelleşmiş birinden öteye gidemeyeceğimin de farkındayım.

Belki biraz farklıyım ama özel değilim, ne insan olarak ne araç olarak. Hatta bu fark iyi değil kötü bir fark. İnsanı insandan soğutan, insanı işe yaramaz yapan. Bulutları bile eskisi kadar sevmiyorum sanırım. Yangının orada oturduğum anlar geliyor aklıma. Mavi yaka beyaz yaka hayaller kuruyorum, olmayacak, çalışmayacak, işlemeyecek. Niye fark edilmek hissine düşüyorum? Sanki bunu yazmıştım zaten. Neyse ki bu yazı kimseyi dehşete düşürmeyecek.

Her şey aynı gözüküyor gözüme. Oyun oynayamıyorum, canım istemiyor. Halbuki ne güzel olurdu şimdi diye ettiğim hayaller hatırlıyorum. Diziler, filmler, kitaplar… hepsi zorla hepsi darca. İsteklerimi bastırıyorum, sanki kendimden habersizce kendimi bir şeye hazırlıyorum. Belki de dönüşüyorum… Ama kime? Dön dolaş soru yine aynı soru “kimsin sen?”.

Bilmiyorum. Biri olabileceğimi sanmıyorum. Yazmak için kafamın içinde dolaştığımda birini bulamıyorum. İçerde kimse yok. Kalbimi kazıyorum, içinde çok fazla şey var. Çok fazla şey var. Çok fazla şey var. Çok fazla şey var. Ne olduklarını bilmediğim şeyler. Şekilsiz karışık değişken bir şeye benzemeyen şeyler. Kalbimin erimiş çekirdeğini aklımın griftli kalıbına dökemiyorum. Bunu yapacak birini bulamıyorum içimde. Ya da bu zaten dışarıdan yapılan bir şey midir ki?

Bilmiyorum. Yazıyorum ama niye yazdığımı bilmiyorum. ÜStüne yazılacak tonla şey var halbuki ama yazamıyorum. Yazdıkça uzaklaşıyorum kendim dediğim hantaldan ama yazdıkça yazmaya da uzaklaşıyorum. Anlamaya çalışıyorum. Her şeyi anlamaya çalışıyorum.