İnsanın ilk anılarını oluşturduğu yerler çok garip geliyor. Ermenek hep büyülü bir yer gibi canlanıyor aklımda. Yeni açılan aklın ilk oyun alanı olmak onu farklılaştırıyor. Bir çocuk gözünden bakarmışçasına büyüyor bu küçük şehir. Pireler ve kaşınmayla aklımda. Dağlar ve mağaralarla aklımda. Binalar ve sokaklarla aklımda. Yollar ve yol kenarlarıyla aklımda. Arkadaşlar ve hayvanlarıyla aklımda. Kırmızı gözlü tavşanlar, kulakları kesik köpekler, yavu yapmış kumrular ve ölü kedilerle.

Küçükken insanın kafasında ölüme ve ölüye dair kafasında garip bir boşluk oluyor. O anlamlandıramadığın gerçek soru işareti ile büyüyor ve eninde sonunda bir yerinden köşesinden onunla tanışıyorsun. Ölü denince aklıma kemikler geliyor, toprak geliyor, boş bakan gözler geliyor. Bunun sebebi de ilk gördüğüm ölü kediden geliyor.

Bizim evin arkasında benden biraz büyük adına bugün Murat diyesimin geldiği bir çocuk vardı. Murat biraz büyük olmanında etkisiyle büyük aktivitelere benden daha yatkındı. Kavga, dövüş, uzak mahalleler, kızlar ve bazen ölüler.Olaya bizim sokağın sonundan aşağı inilen köşeden başlıyor. Merdivenlerin başında karşılaşıyoruz. Saat akşama yakın. Murat’ın elinde bir kedi ya da o kedinin kemikleri var (tam da hatırlamıyorum bilmem kaç yıl olmuş). Çağırıyor beni yanına ölü gömeceğiz diyor. Sorgulamadan kabul ediyorum. O, ben ve ölü kedi boş bir alana gidiyoruz. Küçük bir çukur, çukura bırakılan bir ceset ve gömüyoruz. Nedenini niyesini nasılını bilmeden hatırlıyorum bu anı. Ki insan zaten ilk cenaze törenini nasıl unutabilir.

Biz Murat’la bunu bir defa değil çok kez yapıyoruz. İki mezarlık görevlisi gibi ölü kedileri gömüyoruz. Hep Murat getiriyor ölü kedileri ve ben yardım ediyorum gömmeye. Bahçelere, inşaatlara, ağaç altlarına, ev kenarlarına kısacası bulduğumuz her alana gömüyoruz bu küçük hayvancıkları. Aklımda hep etinden sıyrılan kemiklerin rüyası dönüyor. Bir tümseğin içinden canlanan ölü kediler görüyorum geceleri. Ve biraz büyüyünce ne Murat kalıyor hayatımda, ne Ermenek ne de ölü kediler. Ve bugün biraz büyümüş ben Murat’ın bu kadar ölü kediyi nereden bulduğunu sorgulamak istemiyor.