Saniyede 2,5ml hızda akmakta ter. Yaz sıcağında güneşin bağrında bir siper kazarken yahut çapa yaparken bahçene ya da bir yürüyüş yaparken sahilde. İnsanın en büyük hayatta kalma aracı ter. Bundan binlerce yıl önce kendinden 10 kat büyük mamutun peşinden 6 saattir koşan 11 insanın alnında ter. Hayatta oluşunun kanıtı, üretişinin kanıtı, emeğinin kanıtı ve insan terlemekte hala hergün her saat. Ama ben hiç sevmiyorum terlemeyi.

Belki tombul bir çocuk oluşumdandır terden nefretim. Belki ne zaman stresli, korkak ver gergin olsam kışın en soğuk gününde bile soğuk soğuk terlememdendir nefretim. Yazın oturduğum yerde izimin çıkmasından belki. Belki sırtımdaki Rorschach lekelerindendir. Başkalarının ter kokusundan pek etkilenmesem de farkında olmadan başkalarına kokumu çektiremktendir belki.

Ter utanç demek, kir demek, korku demek benim için. Halbuki aşk demek de olabilirdi. Sevgiyle birbirlerine eriyen iki aşık et de olabilirdi ter. Mesela açlıktan da olur, hırstan da olur, belki bir görev gibi terleyen de vardır, bazen zorla kırıla kırıla azala azala da terler insan, beazen bir yatakta tek başına da terler.

Yazın Antalya hiç çekilmiyor. Kilo da aldım son dönemde. Yağ birikti karın kısmıma. Sanki sürekli can simidi takıyormuşum gibi rahatsız geliyor bana. Pantolonlarıma girmiyorum, tişörtler sıkıyor, oturdukça göbeğim gözüme batıyor. Normalden daha fazla yediğimi düşünmüyorum, belki biraz hareketsizim ama ne zaman hareketliydim ki ben. Sanırım yaşlanıyorum asıl cevap bu. Ve her geçen gün daha da fazla terliyorum.