İnsanın içindeki farkedilme dürtüsü ne garip. Basit bir şeyden, hiç beklemezken birinin çıkıp sen farklısın, sen özelsin demesini içerlemek… Radiohead şarkısı gibi bir şey bu dürtü. Oldukça ezik ama parlamaya hazır. Birinin seni övmesi gibi kolay erişilebilir ve etsiz bir şey değil bu duygu. Bu şaşkınlık kadar ani, bir barajın açılan kapakları kadar sürükleyici. Bir anda tüm köyleri yıkan, doğanın şeklini değiştiren, hem yıkıcı hem yapıcı bir duygu olmalı bu. Bir dehşet anı.

Her şeyi bir anda değiştiren, seni sadece o değişimle açılan yollara odaklayan ve oradaki derinlikte seni korkutan bir dehşet. Böyle dehşet yaratan biri olmak isterdim ama böyle biri olamayacağımın farkındayım. Yazdığım şeyleri derinlikli sanmak, onlarda büyük cevherler görmek ve hatta onlardan derin dehşete düşmek gibi şeylere yatkınım fakat gerçeğin de farkındayım. Ben vasat bir yazar, kötü bir düşünür, berbat bir yaşayıcıyım. Yazdığım şeylerden daha ben etkilenmiyorum ama kendimi dehşete düşenlerin hayalinden de geri tutamıyorum. Bunu isteyerek de yapmıyorum. Bu yazmanın hatta var olmanın bir zorunluluğu. İnsanın asla tek ve yalnız olamayacağının kanıtı. Genlerimiz, kültürümüz, varlığımız “başkalarına duygular yaşat” diye bağırıyor.

Başkalarının okumadığı her yazın sessiz şimşekler gibi patlıyor gökyüzünde. Daha kendini bile memnun edemezken başkalarının dehşetine inanmak istiyorsun. Ama ne kadar arzulasan da, hayalini de kursan, sessiz alevler içinde de yansan biliyorsun ki bu yazı kimseyi dehşete düşürmeyecek. Kimse yıllardır açtığım irili ufaklı yolları bilmeyecek, bilse de buna değer vermeyecek. Bunlar bir bedende vuku bulup yine o bedende yok olmaya mahkum yollar. Derinlikleri, ağırlıkları, yıkıcılıkları ve yapıcılıkları yalnız o beden kadar, o beden için.

Ve gelgelelim son dönemde yazdıklarım benim için bile yıkıcı veya yapıcı değiller. Bir askeriye fanusuna tıkılmış, dönemlik duygusal patlamalardan öte değiller. Çünkü artık sıkıldım. Neyden sıkıldığımı bulmayı bu yazıdan dehşete düşmeyen okura bırakıyorum.