BY PARK CHAN-WOOK, 2025, 2H19MIN

Daha sınıf çatışması bir şey bekliyordum. Bu da oldukça sınıf çatışması ve hatta realist bir sınıf çatışması ama şiddetin elitlere yönelmesi gibi bir yön daha yakışır geldi bana. Tam anlamıyla doymuş hissetmiyorum. Sadece bir cello çalınmasıyla ya da çak yapan bir çift arkadaşla ya da ışıkları açılan bir fabrikayla; makineler ve yapay zekanın alacağı alan, iş-işsizlik, makineye kaybetmek ve gibi gibi yüklerin kaldırıldığını düşünmüyorum. O yük kaldırılsın da istenmiyor ama bu hali o temaları da tam anlatamıyor. Arka bahçemizde bir ceset var şuan, tenis oynamak ve netflix izlemek aklımıza pek gelmiyor. İzleyen olarak, insanlar olarak, eş olarak biz bir şeyleri biliyoruz ama asıl soru bu böcekler bizim ağacı içten içe yer mi, yoksa çürük dişi çekip attık ve her şey düzeldi mi? Yaratıcı çözümler bulup işi almak her şeyi bitirdi mi?

Sanırım filmle alakalı sorunum bu. Ne yöne doğru bittiğini bence film bilmiyor. İyi miyiz kötü müyüz? Tamam mutlak olarak bu değişim bizi kötüye götürecek ama film bunu gökten inme yapınca pek olmuyor. Çünkü hayat neredeyse her konuda bir yana düşecekmiş gibi görünürken diğer tarafa düşebilir. Film biraz “zaten böyle olacak abi” demekten kendi anlattığı şeyi de bilmemizi bekliyor bence ve bir şeyi atlıyor. Hipokrasinin içten yakışı ne kadar daha yanacak ve bu yanma nerede duracak. Öyle ya da böyle bir iş için insan öldüren ve akıl sağlığı hiç yerinde olmayan bir adam var aslında ama son bunları çok fazla normalleştirip, adama değil makinelere bakın gibi bir daralmaya giriyor. Neyse belki yaz gelince barbekü yaparız ya da yaza kadar işimizzi yeniden kaybederiz.